Organizado pola Escola Internacional de Práctica Psicomotriz en Bilbao.
Toda a información no seguinte vínculo: https://escvpsicomotricidad.com/formacion/bianual-2020-2022-curso-de-especialista-en-practica-psicomotriz-educativa-y-de-ayuda-psicomotriz-en-pequeno-grupo-con-orientacion-terapeutica/
Un ano máis, o centro Medrando Xuntos, renova a colaboración co Concello de Negreira. Nesta ocasión, debido o COVID, só se traballará a nivel terapéutico prestando os seguintes servizos:
Ó longo desta primeira semana de Novembro estamos establecendo os contactos coas familias dos novos usuarios, adecuando o espazo, preparando materiais, e ultimando todos os detalles para arrancar xa, para a vindeira semana, coas terapias cos nenos/as.
Compartimos o enlace onde podemos escoitar a entrevista que Nuria Martínez Sanchez (psicomotricista) realiza a Mary Angeles Cremades. Aborda o tema da formación do/a psicomotricista. Cunha linguaxe clara e precisa fálanos de temas complexos coa sinxeleza que caracteriza @s profesionais con gran vagaxe.
Mary Angeles explícanos que @ psicomotricista, es@ profesional que no estado español desempeña unha profesión que aínda non ten recoñecemento oficial, é o “gran especialista na infancia”. Profesional que entrena unha mirada que lle permitirá ver ó neno mais alá da sintomatoloxía que presente.
Tamén falan das próximas xornadas de formación, que o equipo do CEFFOP (centro de formación e práctica psicomotriz Aucouturier en Madrid) xunto con Álbaro Beñarán teñen preparadas para o 20 e 21 do mes de Novembro. O equipo do CEFFOP compartirá reflexións moi actuais relacionadas coa situación que nos toca vivir, Álvaro abordará o tema da Práctica Educativa, e como remate unha ponencia máis clínica a cargo de Mary Angeles sobre os “Vínculos e Duelos”.
Sempre é un pracer escoitar a Mary Angeles e grazas ó CEFFOP por esos momentos e alimento que nos ofrecen a través da formación. Seguir no camiño que nos marca a psicomotricidade é máis doado grazas a estes espazos de reflexión.
Enlace á entrevista: https://www.facebook.com/CEFOPP/videos/706625253563957/
O 24 de Outubre, e baixo o título: “La psicomotricidad en tiempos de incertidumbre: el miedo vivido, jugado y representado” convócannos dende o CEFFOP Madrid, a esta interesante xornada.
Dirxida por Marta Prieto, Silvia Giao e Eva Torres, psicomotricistas cunha longa traxectoria profesional e referentes para todos/as as profesionais que nos formamos nesta escola.
Na convocatoria coméntannos: ” Desde Cefopp queremos estar presentes en este momento y para ello vamos a ir proponiendo diferentes encuentros formativos de los cuales os iremos informando. Volver a la teoría, reflexionar sobre ella y compartir experiencias, nos puede ayudar a encontrar herramientas para nosotros a nivel personal , y también como maestros o psicomotricistas para poder acompañar a los niños y a las niñas en nuestro día a día, tanto en el aula como en la sala de psicomotricidad”.
PROMETE!!!!
Dende o Centro Medrando Xuntos este ano tivemos que tomar unha difícil decisión , sobre todo a nivel emocional, non ofertar o traballo de Psicomotricidade Educativa Preventiva que tódolos anos faciamos nas salas de psicomotricidade de varios centros educativos.
Nos grupos organizados xuntabamos nenos/as de moitas aulas diferentes, e nalgunha ocasión de centros escolares distintos – razón fundamental que impide o traballo este ano – xa que a recomendación sanitaria é traballar en grupo burbulla.
Pero é viable o traballo na sala de psicomotricidade cos grupos clase??? Cómo e que medidas son as recomendadas para podelos facer con garantías sanitarias e psicolóxicas??? Que temas temos que contemplar para favorecer o benestar dos nenos/as??? Compartimos o enlace da escola de Psicomotricidade Luzaro, do País Vasco – Bilbao, co documento que recolle reflexións e recomendacións que nos resultan interesantes podendo ser de axuda para os/as psicomotricistas.
Enlace á información da escola de psicomotricidade Luzaro: https://luzaro.net/es/es-covid-19-abrimos-las-salas-de-psicomotricidad-en-las-escuelas/
Pilar Arnaiz e Alfonso Lázaro serán os ponenentes deste curso, referentes para todos aquiles que na práctica profesional valémonos da psicomotricidade como metodoloxia para aproximarnos e apoiar os nenos/as. Pilares significativos para a nosa formación que teñen escritos numerosos artigos e libros sobre a intervención psicomotriz.
Pilar Arnaiz profesora/investigadora da Universidade de Murcia. Xunto a Iolanda Vives e Marta Rabadán escritora do libro “La psicomotricidad en la escuela. Una práctica Preventiva y Educativa” – Considero que é un dos libros referentes os que sempre acudimos cando queremos refrescar conceptos básicos na psicomotricidade.
Alfonso Lázaro profesional vinculado ó Colexio Público de Educación Especial Gloria Fuertes de Andorra (Teruel). Referente na ámbito da psicomotricidade tanto na práctica profesional como nas tarefas de investigación e formación. Escritor tamén referente para @s psicomotricistas. As imaxes da sala de psicomotricidade do Colexio Gloria Fuertes opino que foron e seguirán sendo un referente para tódolos que fomos montando salas de psicomotricidade a posteriori.
Unha estupenda oportunidade para viaxar a terras Asturianas.
A sala de psicomotricidade é o gran recurso co que conta o nen@ para sentir e sentirse, expresarse, coñecerse e darse a coñecer, desecubrir e descubrirse, compartir e apropiarse da súa acción,…
É o recurso por excelencia da psicomotricista que lle permite ver e contactar co neno/a. Entender as súas necesidades e demandas, e polo tanto poder axustarse a elas para facilitar a satisfacción das mesmas.
A sala de psicomotricidade sempre é un espazo de xogo, un lugar no que o movemento corporal, a expresión emocional e a demanda verbal – “expresividade motriz” é observada, acollida e significada pola psicomotricista, quen acompaña ó neno /a facilitando o seu avance e maduración.
É un espazo versatil, con materiais que poden transformarse infinitamente, permitindo todas as posibilidades na acción dos nenos/as.
É un lugar de xogo libre, que á vez ten espazos estruturados que van a permitir a expresión do neno e garantir a súa seguridade: espazo para a palabra e o encontro, para o xogo motor, para o xogo simbólico, para a representación. Nestes espazos hai materiais dispoñibles que deben de permanecer no mesmo. A sala conta cunha sólida organización espacial que facilita a expresión e estruturación do neno/a.
É un espazo no que o neno/a está en contacto consigo, coa súa pulsión, desexo, habilidades… podendo explorar as súas posibilidades. A acción é o punto de partida e a través da que o neno apuntala as competencias motrices, comproba feitos, proba experiencias, acada metas, vive frustracións e conquistas…, pasos que lle permitirán a maduración necesaria para chegar á capacidade de “descentración tónico emocional”, punto clave no avance pedagóxico. Ó mesmo tempo son estas vivencias as que permiten avanzar na cuota de autonomía, mellorar a autoestima, confianza, seguridade….
A sala de psicomotricidade é un espazo vivo.
Recomendado pola Asociación Galega de Atención Temperá (AGAT)
Será a súa segunda edición.
Especialmente orientado a todos/as as profesionais que traballan ou queren orientar a súa vida laboral con nenos/as de 0 a 6 anos, aportando unha visión integral do desenrolo infantil e facilitando a adquisición de criterios, recursos e ferramentas para a intervención.
Para máis información consultar a páxina web do master: https://masteratenciontemprana.org/
Compartimos o manifesto da AGAT: Asociación Galega de Atención Temperá para sinalar a importancia deste día e dos retos marcados dende a Asociación:
O 16 de XUÑO celebramos un día moi especial. O 16 de xuño do ano 2000 tiña lugar en Madrid a presentación do “Libro Branco”. Un fito na historia da atención á infancia no noso país. Nel definíase a Atención Temperá como “o conxunto de actuacións dirixidas á poboación infantil de 0 a 6 anos, á familia e á contorna, que ten por obxecto dar resposta, de forma o máis inmediata posible, ás necesidades que presentan os nenos e nenas con alteracións no desenvolvemento ou con risco de padecelas, e/ou ás súas familias”.
Esta definición presidiu a normativa que nos últimos vinte anos guiou o espallamento, en toda España, dunha extensa Rede de servizos e recursos, primeiro para as crianzas con discapacidades e despois para toda a primeira infancia que se atopa en situacións vulnerables.
A Rede de Atención Temperá é hoxe unha Rede extensa, aínda que insuficiente, non chega a todas as persoas que o necesitan, ou chega de forma precaria. Existen listas de agarda e zonas sen cobertura. O LUGAR DE NACEMENTO AÍNDA É UN FACTOR DE DESIGUALDADE.
Por iso, é preciso avanzarmos nun financiamento suficiente e nunha regulación básica común. E pór as bases para un sistema público que coide o desenvolvemento persoal de todas as crianzas desde o seu nacemento.
A Atención Temperá debería incluír a todos os nenos e nenas de 0 a 6 anos que presentan problemas e preocupacións evolutivas nalgún momento do seu desenvolvemento, o que representa un 10% da poboación infantil desa franxa de idade e suporía atender en España a 255.227 nenos e nenas. Hoxe en día en moitas ocasións, só se atenden as dificultades máis evidentes como os trastornos do espectro autista ou a parálise cerebral.
FAN FALLA MEDIOS, FAN FALLA INVESTIMENTOS E FAN FALLA CENTROS DE ATENCIÓN TEMPERÁ CON EQUIPOS DE PROFESIONAIS MOI CUALIFICADOS PARA ATENDER UNHA
ETAPA CRÍTICA DA VIDA. Ao longo dos anos aprendemos, en España e en toda Europa, que a mellor definición da Atención Temperá pode quedar no baleiro se non se garanten a calidade, a utilidade dos servizos e o seu rendemento social.
Por todo isto, a Atención Temperá que se desenvolva a partir de hoxe deberá:
FACENDO AS COUSAS BEN, PRESTANDO SERVIZOS DE CALIDADE, A ATENCIÓN TEMPERÁ É A INVERSIÓN MÁIS RENDIBLE EN TERMOS DE RETORNO PERSOAL, DE SAÚDE, DE INCLUSIÓN SOCIAL, DE MELLORA EDUCATIVA E OPORTUNIDADE LABORAL. OS CARTOS INVERTIDOS EN ATENCIÓN TEMPERÁ MULTIPLÍCANSE.
A Federación Española de Asociacións de Profesionais da Atención Temperá é consciente dos enormes cambios que aconteceron no itinerario de 0 a 6 anos e da necesidade de pór as bases para implementar un sistema público universal de coidados no desenvolvemento no que XUNTO AOS CENTROS DE DESENVOLVEMENTO INFANTIL E ATENCIÓN TEMPERÁ ocupan un lugar fundamental os servizos sanitarios, os servizos educativos e os servizos sociais, numerosas entidades e as administracións públicas,
A todos convocamos para afrontar o reto que nos leve a ser UN PAÍS DE VANGARDA no coidado da saúde, a educación e o benestar de todos os nosos nenos e nenas.
A todos damos as grazas pola súa achega ao desenvolvemento da ATENCIÓN TEMPERÁ.